De Nederlandse Academie voor Arbeidswetenschappen

De vrouw die stond te bestellen in de broodjeszaak had een heel lijstje bij zich:

”Twee worst, twee broodjes gezond en drie broodjes arbo. En twee melk, een karnemelk en een flesje haarlemmerolie.”

Nog wonderlijker was dat ik de man achter de toonbank herkende als onze preventiemedewerker. En kennelijk wijst hij precies wat de bedoeling was want voor dat ik het wist had hij twee zakken en een doosje gevuld met de gevraagde lekkernijen. De fles haarlemmerolie werd apart verpakt omdat hij zo groot was. Het duurde even, maar toen ik zelf aan de beurt was wist ik dat ik aan een avontuur begon.

- Doe mij ook maar twee arbo. En een klein flesje – ik was een beetje bang – haarlemmerolie.

Jammer genoeg leek mijn avontuur meteen afgelopen.

-

Wat voor broodje arbo had u gehad willen hebben?

- Nou, hetzelfde als die vrouw die net heeft besteld.

Maar dat was mis. Hij zette zijn handen in zijn zij, keek me doordringend aan en zei:

 “maar alle broodjes arbo zijn maatwerk meneer. U kunt natuurlijk wel een overheidsbroodje met een plakje wetgeving krijgen. Of een kadetje branche-rie. En kijk eens in die bak: drie voorgebakken visjes uit de arbocatalogus. Maar ik ben bang dat ik u er niet blij mee kan maken. En ik zie u graag terug. Is het voor uzelf?“

- Ik zou zelf wel één broodje willen. Maar dat andere is voor mijn collega… en dat flesje haarlemmerolie was maar een gok. Die mevrouw leek er wel blij mee….

- Dat komt omdat ze weet wat ze wil. En wat haar collega’s willen. Maar niet alle mensen en dus ook niet alle broodjes zijn hetzelfde. Hebt u iets speciaals in gedachten? En uw collega?

- Ik weet niet wat het lekkerst is….

- Als u dat niet weet wordt het moeilijk. Vroeger dacht ik zelf ook dat alle broodjes arbo hetzelfde waren. Elke vier jaar kocht ik een nieuwe RIE in en jaarlijks een welzijnsmeting. En die sneed ik dan in plakjes en ventte die uit in het bedrijf. Maar meneer, dat was niet makkelijk. En ik verdiende er weinig mee. Het probleem is eigenlijk dat niemand het echt lekker vond. Hij boog zich naar me toe en fluisterde:

“ze dachten dat ik van de overheid was. Broodje eenheidsworst met probleemaankondiging. En ze kochten het wel hoor, maar ze aten er weinig van. En dan ook nog met lange tanden. Eigenlijk alleen omdat het verplicht was. En op een dag hoorde ik een manager verlekkerd naar zijn huis bellen met de vraag: wat eten we vandaag? En toen wist ik het: sinds die tijd begon ik mijn klanten vooraf te bellen om ze hetzelfde te vragen. Waar hebben jullie vandaag trek in?”

- En wisten zij dat wel dan? Ik nog steeds niet…

De man lachte: het was even wennen. Eerst nog niet. Ze wilden alleen een broodje werk. Pas toen ik ze vroeg wat ze voor beleg wilden om bij te dragen aan goed werk kwamen ze los. En nu weten ze de weg en gaat het een stuk makkelijker. Ze weten dat ik broodjes maatwerk in de aanbieding heb. En omdat dat goed werkt heb ik het een stuk drukker gekregen. Vroeger stond ik van de zijkant te duwen en nu ben ik de spil van heel veel ambities. Mag ik u een broodje aanraden? Wat dacht u van een broodje succes?

- Een broodje succes?

- Dat is het lekkerste, meneer. Zodra je managers vraagt wat er voor verbetering nodig is om van hun werk en hun afdeling een succes te maken komen de bestellingen los. Probeer het eens. Dan hebt u die fles haarlemmerolie niet eens nodig. Hun succes is uw succes! Zal ik er twee inpakken of eet u ze hier al op?

Vincent Vrooland